. .
.
Όταν έρθει η μεγάλη πείνα
θα φάγουμε τις σάρκες μας-/ Τι θα κάνουμε?
Θα φτιάξουμε ψωμί
όχι απ’ το περίσσευμα των ανθών του κήπου
Θα φτιάξουμε ψωμί
τις σκοτεινές ελπίδες
-που ‘χουν
από το φως του κόσμου αποσυρθεί-
-
Θα τρώμε τις λιανές επιθυμίες
Θα τρώμε.
Τα ασθενικά
φαντάσματα των ονείρων μας.
Η ίδια μας η νύχτα θα μας θρέψει
.
Τώρα κάθε βράδυ
θα στύβουμε τον ύπνο μας
να στάξει ο Άρτος της Ημέρας.
. .
Η πείνα αγριεύει,
Τ’ όνειρο του κορμιού μας τρώμε
κι αυτό δεν λιγοστεύει-
.
Τ’ όνειρο-
Το λίγο που του κόβεις
αυτό απ’ αλλού φυτρώνει
. .
Πείνα- Λερναία Ύδρα
.
Είμαστε εντός του ονείρου που βρίσκεται εντός μας
Το σύνορο της ζωής έχει διαβρωθεί
.
Στο ‘λεγα εγώ πως σαν πεινάσουμε θα γίνει η μέθη μας διπλή
. .
.
Tags >>> words
.
1 καράβακι για το ‘11
2 για το ‘12
Για ό,τι μας βρει
Ας είμαστε μαζί
.
Αυτή είναι η ευχή
.
Να βρούμε τρόπο νά ‘μαστε μαζί
.
Καλοτάξιδο 2012 !
.
.
.
Σκέψεις για τον γιορτινό στολισμό της πλατείας Συντάγματος/- Ένα καράβι για τον νέο χρόνο
.
REJECTED I
.
Η βάρκα - πύργος της Βαβέλ-
.
Ενα καράβι μισοκατεστραμμένο ή ένα καράβι μισοτελειωμένο που δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ?
Μια σκηνική αποτύπωση του κυκεώνα που μας περιβάλλει. Κάτι τέτοιο θά ΄ταν ένα σχόλιο πικρό και οιωνός κακός. Και κάθε νέα αρχή είναι σημαντικό να κουβαλάει μονάχα ελπίδες
.
REJECTED II
.
The flying boat- η βάρκα διάδρομος απογείωσης
.
Η αλήθεια είναι πως θα ‘θελα να δω πολύ κάτι τέτοιο, ν΄ανεβαίναμε εκεί στην κουπαστή έτοιμοι για απογείωση- Μα θα’ τανε υπερβολή κι ύβρις για φέτος μια τέτοια φιλόδοξη παραγωγή- μάλλον σαν εξέδρα αυτοκτονίας θα το εκλάμβανε κανείς
.
REJECTED III
Τα δεντράκια του Δήμου Αθηναίων
Με απορία κοιτούν οι συμπαθείς κυρίες να καταλάβουν - τί ν’ αυτό? Εις τα εξ ων συνετέθησαν διελύθησαν τα δέντρα- Οσο οι γκαλερί και τα μουσεία γεμίζουν εννοιολογική τέχνη, τόσο οι εργάτες της τέχνης χάνουν το νόημα αυτής.
.
.
Ονειρεύομαι ένα καράβι στο Σύνταγμα. Όχι μεγάλο καράβι, μια βάρκα, τίποτα σπουδαίο. Νά ΄ρθει και να μας πάρει. Να πάμε λίγο παρακάτω. Ονειρεύομαι λιγάκι ελπίδα~
Είδαμε το δέντρο, Χριστούγεννα του 2008 να καίγεται. Κι ήταν ωραίο το δέντρο εκείνο το μεγάλο που καιγόταν-Στην εποχή της αφθονίας ήχησε η πρώτη καμπάνα. Καμπάνα γι‘ αυτόν τον κόσμο που βούλιαζε κάτω απο βουνά πραγμάτων, μα νόμιζε πως ζούσε στον αφρό. Μα πως δεν έβλεπε κανείς?
.
Τώρα όλοι βλέπουμε κι όλοι καταλαβαίνουμε κι όλοι ξέρουμε που είμαστε κι ο μαύρος πάτος μας μόνο πιο κάτω πάει. Τώρα λοιπόν που όλα τα ξέρουμε κι όλα τα καταλαβαίνουμε και που σ’ αυτή τη δύσμοιρη την πλατεία Συντάγματος δεν φαίνεται να ‘χει θέση η χαρά- τώρα είναι που ‘χουμε ανάγκη λίγο φως και λάμψη- όχι εκείνα τα δέντρα τα παλιά τα φορτωμένα μα ούτε κι αυτό το φτωχικό το φετινό - 3 σκελετοί κόντραπλακέ- αυτό είναι το δέντρο μας φέτος, μια εγκατάσταση εντελώς εκτός κλίμακας, μικρή κι αταίριαστη- σκέτη γεωμετρία. Μα οι γεωμετρίες κι οι αριθμοί σε καλό δεν μας βγαίνουν. Την ξέρουμε τη μιζέρια μας, μα ας μη την βλέπουμε μπροστά μας στολισμένη στα δέντρα της πλατείας, κονσερβοκούτια σα φιλανθρωπικός ερανός, σα να ξεκίνησε κιόλας η μεγάλη πείνα. Βλέποντας τις κονσέρβες κρεμασμένες στις νεραντζιές είωα την βεβαιότητα πως πρόκειται για κάποιο στολισμό των Αγανακτισμένων, που έχουν και αντίστοιχα δείγματα αισθητικής (κατσαρόλες, τενεκέδες, κ.τ.λ.) σαν υπενθύμιση της ύπαρξής τους. Όμως όχι. Αυτή είναι η επίσημη πρόταση του Δήμου Αθηναίων. Ναι, την ξερουμε τη μιζέρια μας, μα ας μη την βάλουμε μπροστά για τον νέο χρόνο.
Να βάλουμε μπροστά το καλύτερο που μπορούμε (κι όχι αυτό που δεν μπορούμε και παριστάνουμε πως μπορούμε)
Μια θλίψη μ’ έπιασε με τους χριστουγεννιατικους στολισμούς της Πλατείας Συντάγματος. Κάποιοι θα πουν πως το θεμα αυτό είναι ασήμαντο και δευτερεύον. Μα αυτή είναι η εικόνα της γιορτής μας. Και τώρα που τα λόγια έχουν χάσει κάθε νόημα, μας μένουν μόνο οι εικόνες. Τέτοια είναι η γιορτή μας, τέτοια η χρονιά που ‘χαμε κι αυτή που θά ‘ρθει. Καμιά εκχώρηση στη χαρά.
.
.
